2^e deel WORKSHOP 'Mijn eiland''

Zaterdag 8 oktober 2011, 11-15u

Locatie: workshopruimte Utrecht, Oude Gracht 186w

Aanwezig: Lotte, Maartje, Selma, Rutger, Michel, Marijke, Mariëlle, Karina, Lyan, Maaike

Opgeschreven door: Inge

Wat een mooie workshop; wat een intense verhalen komen er los. En wat is er veel gedaan vandaag!

Om 11 uur zijn we weer op de inmiddels aardig vertrouwde locatie aan de Oude Gracht. Lyan en Selma zitten met de trein vast rond Zwolle en sluiten later aan; rond 12 uur volgt ook Karina.

Na een tussenpoos van een maand ziet iedereen zijn of haar eigen werk van het eerste deel weer: het eiland, met schat; soms ook al een zee eromheen. Iedereen is duidelijk trots op het resultaat.

Degenen die vorige keer nog niet helemaal klaar waren, gaan verder met het afwerken van het eiland. De anderen gaan aan de slag met ‘stepping stones’. Een eiland ligt natuurlijk helemaal omringd door water. Mogen er ook mensen op bezoek komen?

Dat kan via kleine ‘stenen’ die voor het eiland in de zee liggen: stepping stones; ‘stap-op-stenen’. Vergelijkbaar met de grote stenen in een straat die vaak onder water loopt, of in een meertje, waarmee je toch met droge voeten aan de overkant kunt komen.

En wat moeten de bezoekers die op je eiland komen in ieder geval van je weten? Zijn er mooie eigenschappen of talenten die je graag aan hen wilt laten zien? Is er een stukje van je leven dat zo belangrijk voor je is geweest, dat iedereen die bij je langskomt dat eigenlijk zou moeten weten? Dat wordt uitvergroot op de ‘stepping stone’: een klein schildersdoekje.

Met een raster zoeken de jongeren op hun grote schilderij een gebied uit dat ze het meest waardevol vinden, en schilderen dat uitvergroot na op de ‘stepping stone’.

Hier komen al erg doordachte vondsten uit: De één schildert de zee, omdat het voor haar belangrijk is dat ze zich kan ontspannen. Een ander maakt niet één steen, maar drie, omdat mensen er moeite voor moeten doen om haar echt te leren kennen. Weer een ander beschildert twee doekjes met momenten die een stempel hebben gedrukt op de manier waarop ze in het leven probeert te staan (‘geniet van elke dag die je hebt – het kan zo over zijn’) en hoe ze met haar ESM omgaat.

Eén meisje schildert de kern van haar schilderij op de stepping Stone: wie ze echt is. Keken mensen maar eens verder dan haar vaak wat stille buitenkant, om te zien dat ze echt wel iets te bieden heeft. Het raakt haar duidelijk als ze ermee bezig is – het onbegrip van anderen, het niet snel genoeg aan kunnen haken in de razendsnelle gesprekken op school (ook vandaag wordt ze een aantal keer niet gehoord, omdat anderen over haar heen praten). ‘Erbuiten vallen’, omdat ze niet zo mondig en spontaan is als de leeftijdsgenoten op school, die daardoor weinig interesse in haar tonen. Ze ervaart het als een glazen plaat die tussen haar en de ander in staat: de ander ziet alleen haar buitenkant, niet wie ze echt is, en zij wil graag meer over de ander weten, maar krijgt niet altijd de juiste woorden gevonden om dat voor elkaar te krijgen. Je voelt haar machteloosheid en verdriet bij alles wat ze er over vertelt.
 
‘Voldoende tijd krijgen’ is voor veel jongeren een belangrijk thema, blijkt ook in een gesprekje in de pauze. Het gesprek verloopt dermate geanimeerd dat zowel twee gespreksdeelnemers na de pauze nog niets blijken te hebben gegeten. Vijf jongeren vermaken zich intussen bij MacDonalds.

Eén meisje schildert na de pauze zeer secuur verder aan haar levensweg. Ook zij werkt met symboliek. Ze heeft bewust gekozen voor een wat kronkelige structuur van het eiland, waarbij sommige delen van haar levensweg een soort omweg lijken te maken buiten het eiland om en dan bijna helemaal door water zijn omringd. Contacten geeft ze weer met kleine mooie steentjes, in een verder donkere omgeving, waar ze ook iets mee uit wil drukken.

Een jongen maakt zijn hele schateiland in het klein na op de stepping Stone: hij is tevreden met hoe hij is als geheel, en wil dat ook aan anderen laten zien. Later blijkt ook hij in een gesprek met de workshopleidsters toch wat meer van zich te hebben laten zien dan tot nu toe het geval is geweest. ‘Help me als ik het niet kan, en laat het me zelf doen als ik het wel kan’. Hij wil ook graag anderen helpen.

Als afsluiting wordt er door de mensen die al klaar zijn met de stepping stones nog een boom getekend en ingekleurd met waterverf. Michel, Rutger, Marijke en Karina zoeken elkaar op en verbinden de bomen met elkaar. Een mooi beeld.

Tussendoor hebben Marlies en Karin met iedereen apart een gesprekje over het schilderij dat diegene heeft gemaakt. Wat is er op je eiland te zien? Waar staan bepaalde kleuren voor? Wat is de betekenis van bepaalde opvallende dingen?

Hieruit blijkt dat veel jongeren heel mooie en doordachte symbolen hebben gekozen, en ontzettend bewust bezig geweest met hoe ze hun eiland hebben vormgegeven. Er komen bijzondere, en soms ook schrijnende ervaringen en verhalen naar boven, die zelfs de workshopleidsters soms een brok in hun keel geven. ‘Dit haalt dingen naar boven die je anders waarschijnlijk nooit van mij zou hebben gehoord, ’ zegt Maaike heel treffend. Ze geeft aan dat ze een heel goed gevoel heeft gehad bij het gesprek dat ze over haar schilderij heeft gehad. Van de gesprekjes wordt een samenvatting gemaakt, die op de tentoonstelling onder het schilderij komt te hangen.

Om 15 uur wordt er nog steeds bevlogen gewerkt door de meeste jongeren. De rest zit rustig pratend bij elkaar. De sfeer is warm, en open, met vrij veel onderling contact. De meegebrachte minibars blijven na de eerste uitdeelronde zelfs bijna onaangeroerd liggen: iedereen is aan het verven of tekenen.

Beetje bij beetje wordt er afgerond, samen opgeruimd, en sluiten we af. Voor iedereen, inclusief de workshopleiders en projectmedewerkers, lijkt het een bijzondere en intense dag te zijn geweest.