ESM is voor mij....

Dat ik de woorden niet kan vinden. 

Soms merk ook dat als mensen met mij praten, gaan ze telkens vragen: ‘wat zei, je? Hè wat zei je? Heel tijd dezelfde. Bij ook bij andere, en dan voel ik ook dat ik niet goed kan spreken, of het ligt aan mij, maar de meeste mensen nu zeggen ze dat ze mij niet om pijn willen doen, dat ze het aan ligt en niet aan mij ligt.

ESM is dat ik eigenlijk, als ik vertel, vertel ik een verhaaltje, niet een.. dat is echt moeilijk dat ik dat echt doe maar...Ik vertel een soort van toneelstukje vertel ik, en niet de hoofdlijnen ervan. Ik vertel ook vaak de omgeving erbij. En als ik heel erg over iets enthousiast wil vertellen, moet ik te snel en dan gaat alles door elkaar. En dan als iemand dan commentaar op heb, word ik boos. Voor mij is het logisch, maar anderen niet.

Dat je met je geboorte .. ik praat af en toe onduidelijk, of zacht. En soms heel hard enzo. Soms begrijp ik het niet zo goed enzo. En dan vraag ik het soms. Ik kan nu wel een beetje meer duidelijk praten dan vroeger.

Moeilijk. Vroeger was ik ook bang om te praten, was ik echt helemaal dicht in mezelf, dus ik ging helemaal niet praten met andere mensen. En omdat ze ook mij pestten, dus.. en nu kom ik ook meer voor mezelf op en ja probeer ik meer praten met andere mensen dan helemaal in mezelf.

Dat mensen niet begrijpen dat merk ik wel wat. We zijn dan op vakantie geweest en dan vertel ik wat, en dan is het soort van grapje, nou dan snappen ze.. dan lachen ze niet, en dan.. een vriend van mij vertelt eigenlijk precies hetzelfde, alleen op een andere manier, en dan lachen ze zich dood.

Ik heb best wel soms met dingen ook wel dat ik niet goed kan onthouden.

Ik begrijpte wel anderen mensen wel makkelijk, maar hun begrijpde mij weer niet.

Bij lange verhalen, dan kan ik het moeilijk verstaan.

Toen ik naar een speciale school ging, zeiden ze dat ik communicatiestoornissen had. ESM weet ik pas een jaar ofzo. Mijn vader vertelde dat ik toen ik klein was tegen een helm een ‘brommerhoed’ zei. Toen hadden ze iets van ‘ja, ze weet het woord niet, ze weet wel wat bedoelt, het is wel brommerhoed, in plaats van helm. Ja, dus waarvoor het dient is wel duidelijk, maar het goed uit te drukken...

Het is met die informatie enzo in mijn hoofd zetten, dat ik dan niet te veel moet doen. Dat ik dan gewoon via een vast programma moet doen.

Als andere mensen zeg maar moeilijke woorden gebruik, dan vraag ik zo van: ‘wat is dat?’ ‘Ik weet geen moeilijk woord, wil je alsjeblief geen moeilijk woord gebruiken? Of als ze snel praten, zeg ik: ‘wil je beetje rustig praten?’ Ja, dan zeg ik wel even dat.

Soms een paar woorden, die weet ik wel, het kan het.. moeilijk.. ik ken het woord wel, maar het uitspreken, dat is te moeilijk voor mij gewoon. Dan haakt het gewoon. En dan vraag ik weer om hulp en dan leggen ze het woord uit, en dan: 'o, ja, zo.' Gewoon telkens door zo.

Het moeilijk onder woorden kunnen brengen van bepaalde antwoorden op toch wel makkelijke vragen en het niet goed onder woorden brengen van de eerste zinnen als antwoord zijnde.

Ik heb wel bij sommige mensen dat ik het niet snap. 




ESM is echt die spraak, want het hangt toch bij je spraak af, want als je niet kan spreken, dan denken de mensen ook zo van ‘nou’, dit of dat. Want het hangt echt bij je spraak af. Want ik kan meeste woord niet uitkomen of niet zeggen en krijg wel vaak last van en maar soms laat ik, vaak laat ik ook niet merken, ga ik gewoon doorpraten.

Met moeilijke woorden, dan zit ik ook vaak mee.

Als er meer mensen zitten te praten tegen mekaar dan kan ik niet degene die tegen mij praat, zeg maar, eigenlijk volgen ook al zit ie naast me.

Ik krijg taal wel binnen, maar ik krijg niet echt verwerkt om naar buiten te komen.

Ik merk zelf wel dat het langer duurt voordat ik een antwoord kan geven. Ik moet alles nadenken voor ik het zeg. 

ESM is dat sommige mensen mij niet echt begrijpen. Dan moet ik alles twee keer uitleggen. Omdat ze me dan niet zo goed kunnen verstaan.

Ik heb moeite heb met taal en spraakproblemen enzo. Dat je langzaam schrijf, je kan niet zoveel bedenken enzo. Het gaat moeilijk in je op enzo. Het is moeilijk andere mensen te begrijpen als ze eigenlijk te snel praten. Dan hoor ik net eventjes het woord niet en dan zeg ik: ‘wat zegt u?’

Bij mij is het gewoon echt van dat ik een vast programma moet hebben van wat ik precies moet doen. En ja, want ik kan heel slecht onthouden. Gewoon met de opdrachten. Want, ja, ik kan net nog twee opdrachten kan ik nog vaak nog wel onthouden, maar daarna.. raak ik het kwijt.


Soms kan ik andere mensen wel volgen. Het ligt eraan of die echt hele moeilijke woorden.. waar ik nooit van gehoord heb, denk ik van: ‘waar heb je het over?’

Als hun zeggen van: ‘je moet zo en zo en zo, dan ga je zo, dan ga je zo..’ Maar… ik ‘k kan ’t al niet zo goed herinneren, dus de eerste streepje.. dat herken ik nog wel, maar ‘t tweede streepje, ja… dat ben ik dan al vergeten.

Moeilijk uit woorden komen en veel hoofdpijn.

Dat ik lastig vind te verwoorden van bepaalde zinnen of woorden. Ik moet echt lang nadenken voordat het eruit komt.

Ik heb dan natuurlijk ook nog dyslexie. En ik ben beelddenker, dus ik heb eigenlijk alles met beelden. Alles met taal dat is, ja………dat heb ik zeg maar, en alles met beelden, daar ben ik juist goed in.

Dat je niet dat slechthorend bent, maar dat je moeilijk kan horen, moeilijk kan uitleggen dingen en praten. Dat alles een beetje vertraagt, zeg maar.

Moeilijke woorden en zinnen in elkaar zetten, zeg maar.

Zinsopbouw klopt bij mij nooit, maar dan zeggen ze van: ‘nou, lees deze zin eens’ en dan lees ik hem en dan heb ik zoiets van: ’ja, volgens mij is dit goed’ en dan zeggen ze: ‘nou eigenlijk moet dit zo staan.’ Of dat ik het lees, en dan heb ik zoiets van: ‘nou, ik snap precies wat ik er op heb opgeschreven’ en dan leest iemand anders en die heeft geen idee van wat ik er nou mee bedoel.

En soms dan heb ik ook van: ‘nou, die heeft gek geschreven, klopt dit wel?’ maar dan ja, omdat ik he  zo anders zeg en zo anders in mijn hoofd heb steeds, is het, ja, klopt het voor mij niet.

Het is lastig begrijpen wat anderen zeggen.

Dat ik iets zeg en dat het niet overkomt.

Mijn vader is ambulant begeleider en hij heeft altijd geweten dat ik ESM heb, maar die heeft altijd zoiets gehad van: ‘ja, ik kan haar helpen.’ Dus.. ja dat certificaatje, dat.. dat is toch weer zo’n stempel wat je krijgt, en dat staat ook overal op. En dan ja dan is het toch zo van: ‘ja, dit meisje heeft wel diten dit.’ En ik ben ook al dyslectisch, dus dan komt dat er ook nog eens bij te staan.
  
Je moet me echt geen drie taken geven. Dat kan ik sowieso niet aan. Twee taken is misschien zelfs al een beetje veel in één keer.

Soms begrijp ik dingen weer niet. Als zij zeggen van: ‘joh, dan moet je nog dat en dat en dat’, ja, dan gaat het wel weer weg. De ene keer is het weer anders dan de andere keer. Dus dat vind ik nog wel eens lastig. Want de ene keer moet ik bijvoorbeeld  was wegbrengen ofzo, of de andere keer moet ik, ja, de gangen schoonmaken of zoiets. Dan gaat het bij mij helemaal op slot. Dan denk ik van ‘ja, wat moe ‘k nu, wat moet ik nu?’ Ja, dan weet ik ’t niet meer zo goed meer.

Mijn vader heeft me altijd geholpen, maar op een bepaalde leeftijd had ik zoiets van: ‘ja, maar ik wil niet steeds mijn vader er meer bij roepen.’ En mijn vader is altijd heel voorzichtig te werk gegaan, van niet het zo benoemen. Maar gewoon: ‘dit ben jij gewoon – jij hebt hier last van’. Maar niet het echt benoemen van: ‘ja, dat komt door je ESM’. Maar laatst was het pas echt duidelijk van: ‘o, ik heb dus echt ESM. En toen kwam ik ook met steeds meer mensen in aanraking die het hadden. Nou, toen vond ik het uiteindelijk nog wel eng om ook mensen te ontmoeten die het ook hebben. Maar ik ben op zich nu blij dat ik wel mensen heb ontmoet die ESM hebben.

(c)2010 Abigal Beverly