ESM uitleggen

Soms snappen mensen mij niet, dan zie ik weer van die gezichten trekken enzo: ‘wat is dat?’ enzo. Dan probeer ik het duidelijk uit te leggen enzo. En als ze ’t niet snappen, dan zeg ik soms: ‘ja, laat maar ook.’ Met mijn neef moest ik eens een keertje uitleggen. En met zijn drie keer enzo. Die wisten ook niet wat het was.
 
Nou, soms laat ik niet merken naar mijn vrienden, als ik wat zeg, als ze niet begrijpen, dan probeer ik wel twee keer, twee derde keer te zeggen, maar als ik kijk als ze niet begrijpen of als ze menegeren, dan denk ik ook: ‘oké, laat maar’ weet je?

Ik vind het vaak wel moeilijk uitleggen, want dan denken ze soms wel eens dat ik dyslexie heb, en dan zeg ik weer: ‘nee, das weer iets anders’.  En daar raken ze vaak ook in de war, dat ik dan dyslexie heb, en dat is dan weer niet zo.

Thuis en op school hoef ik niet uit te leggen. Maar daarbuiten is het wel lastig, dan zeg ik gewoon niks.

Buiten school soms word je ook niet serieus genomen. Want als ik zeg maar praat en dan zeg ik: ‘ik heb spraak-taalproblemen’, dan zeggen ze: ‘o ja, ik hoor het niet, maar je praat wel gewoon slecht,  je kan gewoon nietpraten’. Of ik heb ook meeste gehoord dat ik net als een kind praat. Dan zeggen ze van: ‘je lijk wel op een kindje. Je praat net als een kindje. Ben je acht jaar, of ben je zeven jaar?’ Dat doet mij wel pijn, en dan word ik wel boos om, want de meeste mensen nemen niet serieus, of ze weten niet wat dat is en dan gaan ze wel pesten, maar ze weten niet waarom wat ze pesten.

Soms ben ik dus echt bang dat ik het op de verkeerde manier zeg. Als iemand dat niet weet dat ik dat dan wel eens omdraai, dan kan het wel verkeerd overkomen. En dan hou ik liever mijn mond. Dan durf ik het ook echt niet iets te zeggen. Dan denk ik  ‘zo meteen zeg ik het op de verkeerde manier en dan barst de hele bom’. Bijvoorbeeld laatst zei ik tegen een vriendin iets, het was net uit met haar vriendje en ik zeg: ik bedóel: ‘Jan  is te goed voor jou’ maar ik zeg… nee: ik bedóel: ‘jij bent te goed voor Jan en ik zeg: ‘Jan is te goed voor jou.’ Omdat het in mijn hoofd wel klopt, maar dat toen zei iemand anders van: ‘maar je bedoelt: ‘jij bent te goed voor Jan. ik zeg: ‘ja, maar dat zeg ik toch ook’ ‘nee, je zegt: ‘Jan is te goed voor jou’. Ik denk: ‘o’. Maar zij snapt dat ik bedoel dat zij te goed is voor hem.

Op MBO moesten wij ook een beetje gaan uitzoeken waar we ons theoretische eindverslag over wouden gaan doen. Nou, ik had meteen zoiets: ‘ik doe het over ESM.’ Maar toen kreeg ik te horen dat de andere leerlingen daar dus flauw van waren en dat daar rotopmerkingen over gemaakt werden. En toen heb ik gezegd zo van: ‘ja, maar  ik wil het eigenlijk wel over ESM doen, want ik wil eigenlijk gewoon zorgen dat hun weten wat het is'. Dus ik heb het uiteindelijk wel gekozen. Er zijn een paar die hebben daar inderdaad heel lullig op gereageerd, ze zaten de hele tijd ondertussen te praten en te kletsen en te doen. Ik heb zoiets van: ‘ach, ze weten niet beter.

Ik moest tegen de groep vertellen wat ik heb. Dat durfde ik eigenlijk niet. Maar toen ik het deed, zeiden ze: dan kan ik het ook we begrijpen! Zo meer. Van de brutaalste kinderen hoor je dat. Sinds toen was het ijs helemaal gebroken en toen was het leuk.  

Op school heb ik het eigenlijk heel vaak proberen uit te leggen, aan de leraren. Dat moet je dan keer op keer uitleggen. Dan is het nog van: joh, dat had je toch gewoon kunnen zeggen. Ja en dat is nou precies het probleem: dat is helemaal niet zo gewoon.

Het woord ESM moet in het woordenboek. Dat meer informatie komt.

Ik moest laatst bij de politie uitleggen wat ik had gezien en dan val ik even stil om na te denken, nou ze geloofden me niet. Toen heb ik verteld dat ik ESM heb en hun wisten bij god niet wat het was.

S P R A A K S A A M
Vereniging voor jongeren met een taalstoornis