Onderzoek

Hoe gaat het met dove kinderen en jongeren die een Cochleair Implantaat (CI) hebben? Welke problemen komen zij tegen in het reguliere en speciale onderwijs? Hebben ze contact met horende, dove en/of slechthorende leeftijdgenoten? Gebruiken ze gebarentaal en/of gesproken Nederlands? Voelen ze zich thuis in de horende wereld en/of de dovenwereld?

Dove en slechthorende kinderen en jongeren komen door maatschappelijke en technologische ontwikkelingen steeds dichter bij de horende wereld te staan. Digitale hoortoestellen en cochleaire implantaten maken spraakverstaan makkelijker en openen daardoor voor veel kinderen en jongeren de weg naar het reguliere onderwijs.

Kinderen, jongeren en ouders blijken tevreden tot zeer tevreden te zijn over het CI. Het CI vergemakkelijkt immers de communicatie.
Toch is er ook reden tot zorg, vooral omdat de ervaringen van kinderen met een CI lijken op die van slechthorende kinderen. Veel dove kinderen met een CI gebruiken geen gebarentaal of ondersteunende gebaren meer.

Een aantal dove kinderen heeft geen vriendjes in de buurt en voor kinderen en jongeren die naar het reguliere onderwijs gaan blijkt contact met dove en slechthorende leeftijdgenoten moeilijk te organiseren. De meerderheid van deze kinderen en jongeren heeft behoefte aan lot- en bondgenotencontact.

In het reguliere onderwijs blijkt men vaak onvoldoende te beseffen dat kinderen met een CI slechthorend zijn; in het speciaal onderwijs worden veel kinderen en jongeren nauwelijks aangesproken op hun cognitieve en sociale mogelijkheden.

Jet Isarin, Zo hoort het. Dove kinderen in het CI-tijdperk: een participatieonderzoek. Van Tricht/KEGG 2008
Verkrijgbaar bij de boekhandel of Uitgeverij Van Tricht.